Kategorie

Te tkanki, w ktĂłrych lek gromadzi siÄ™ w wiÄ™kszym stężeniu i „chciwie” siÄ™ z nimi Ĺ‚Ä…czy, nazywamy kompartmentem gĹ‚Ä™bokim (wol- nowymiennym), te zaĹ› do ktĂłrych lek przenika sĹ‚abo i Ĺ‚atwo z nich „.ucieka” – kompartmentem pĹ‚ytkim (szybkowymiennym). W stosunku do Ĺ‚atwo rozpuszczalnego w lipidach tiopentalu takim gĹ‚Ä™bokim kompartmentem jest tkanka tĹ‚uszczowa.

Zmiany stężenia leków w modelach jedno- i dwukompartmentowych. Najprostsze przykłady modeli farmakokinetycznych są przedstawione na ryc. 1.21. Przedstawia ona model jedno- i dwukompartmentowy przy podaniu donaczyniowym (np. dożylnym) i pozanaczyniowym (np. doustnym lub domięśniowym). Z farmakokinetycznego punktu widzenia najważniejsza jest znajomość stałej wchłaniania i eliminacji, stałych dyfuzji między kompartmentem centralnym a obwodowymi oraz objętość poszczególnych kompartmentów.

Przedstawimy obecnie zachowanie siÄ™ stężenia leku we krwi w zaleĹĽnoĹ›ci od sposobu podania leku (donaczyniowo lub pozanaczyniowo) oraz od tego, czy organizm jest w stosunku do danego leku ukĹ‚adem jednoczy dwukompartmentowym. W farmakokinetyce przedstawia siÄ™ najczęściej wykres stężenia leku we krwi w ukĹ‚adzie półlogarytmicznym – na osi rzÄ™dnych logarytm dawki, a na osi odciÄ™tych czas (ryc. 1.22).

Leave a Reply