Kategorie

U ludzi w podeszłym wieku dochodzi do upośledzenia biotransforma- cji leków. Wyraźnie zmniejszony jest metabolizm barbituranów, strofan- tyny, fenylobutazonu, benzodiazepin (diazepamu), pochodnych fenotia- zyny (tiorydazyny), trójpierścieniowych leków przeciwdepresyjnych i in. W następstwie tego zwiększa się stężenie we krwi wielu leków i przedłuża się ich biologiczny okres półtrwania. Stwierdzono m.in. wyraźne przedłużenie czasu działania narkotycznego barbituranów eliminowanych w dużym stopniu przez metabolizowanie (pentobarbitalu). Silniej i dłużej u ludzi w podeszłym wieku działają pochodne benzodiazepiny. W celu wywołania działania nasennego wystarcza np. dawka 2,5 mg nitrazepamu, zamiast 5-10 mg u ludzi w sile wieku. Silniej przeciwde- presyjnie w organizmie starym działa chloropromazyna i benaktyzyna, silniej działają leki miorelaksacyjne. Zmian tych nie można wytłumaczyć wyłącznie zmianami farmakokinetycznymi.

Jednym z istotnych procesów determinujących działanie leków w organizmie starym jest ich wydalanie. Dochodzi do upośledzenia czynności wydalniczej nerek. Zmniejsza się przepływ krwi przez nerki i przesączanie kłębkowe (130 ml/min na 1,73 m2 u ludzi w 20 roku życia do 65 ml/min na 1,73 m2 u ludzi niekiedy między 80 a 90 rokiem życia). Klirens nerkowy digoksyny u ludzi w podeszłym wieku zmniejsza się średnio o 40%, co prowadzi do znacznego zwiększenia jej stężenia we krwi i przedłuża biologiczny okres półtrwania. To samo stwierdzono w odniesieniu do sulfonamidów. Zaburzone jest również w większym lub mniejszym stopniu wydalanie kanalikowe i wchłanianie zwrotne. Ze względu na fizjologiczną zasadowicę moczu u ludzi w podeszłym wieku zmniejsza się wchłanianie zwrotne leków kwaśnych, co może przyczynić się do bardziej intensywnego wydalania np. salicylanów czy sulfonamidów.

Leave a Reply