Kategorie

Typ 3. Krążący we krwi (lub płynie tkankowym) wolny lek-antygen łączy się z wolnym przeciwciałem, w następstwie czego powstają cytotoksyczne substancje, które uszkadzają śródbłonki naczyń włosowatych lub błony innych komórek. Takie reakcje występują po przetoczeniu heterogennej surowicy, po penicylinach, sulfonamidach i innych lekach.

Typ 4. Związany z powierzchnią limfocytów lek-antygen łączy się ze znajdującym się wewnątrz tej komórki przeciwciałem, z następowym uwolnieniem przekaźników reakcji uczuleniowej. Tego rodzaju reakcje występują po wielu godzinach lub nawet dniach utajenia (reakcja opóźniona). Występują one najczęściej w formie dermatitis contactiva jako reakcja na związki metali ciężkich, środki znieczulające miejscowo, niektóre antybiotyki i inne leki.

Problem zależności właściwości uczulających od budowy chemicznej leku nie został dotychczas rozwiązany. Nie wiemy dlaczego niektóre leki wywołują uczulenia często (np. penicyliny), a inne wyjątkowo rzadko (np. olej parafinowy, pochodne amfetaminy, kofeina). Do leków o szczególnie silnych właściwościach uczulających, poza niektórymi organopre- paratami, należą związki metali ciężkich (rtęć, arsen), sulfonamidy i sulfony, niektóre antybiotyki (zwłaszcza penicyliny, streptomycyna), salicylany, chinina, pochodne fenylobutazonu, fenotiazyny, diuretyki tiazy- dowe, środki znieczulające miejscowo (prokaina, lidokaina), a nawet niektóre leki przeciwhistaminowe.

Leave a Reply